MH-53 Pave Low, ABD Hava Kuvvetleri'nin Sikorsky CH-53/HH-53 ağır nakliye helikopterini gece ve her türlü hava koşuluna uygun özel harekat hava aracına dönüştürmesiyle ortaya çıktı. 1967'de Vietnam'da sahaya sürülen bir muharebe arama-kurtarma makinesi olan HH-53B Super Jolly Green Giant olarak başlayan bu süreç, 1970'ler ve 1980'ler boyunca ileriye dönük kızılötesi, arazi takip ve arazi sakınma radarı, daha sonra GPS ile entegre edilen ataletsel seyrüsefer sistemi ve sensörleri birbirine bağlayan bir görev bilgisayarı ile aşamalı olarak donatılmasıyla devam etti.^3,4 Körfez Savaşı dönemine gelindiğinde, ortaya çıkan MH-53J Pave Low III, Hava Kuvvetleri'nin kendi tanımıyla envanterindeki en büyük, en ağır silahlı ve elektronik açıdan en gelişmiş helikopterdi; tamamen karanlıkta, girilmesi yasak bölgelere alçak irtifadan uzun menzilli sızma ve bölgeden çıkarma görevleri gerçekleştirmek üzere inşa edilmişti.⁵ Neredeyse sadece Hava Kuvvetleri Özel Harekat Komutanlığı, özellikle de Green Hornets olarak bilinen 20. Özel Harekat Filosu tarafından uçurulan bu helikopter, Vietnam'dan Panama'ya, Körfez Savaşı'ndan Balkanlar'a, Afganistan'dan Irak'a kadar kesintisiz hizmet verdi ve Eylül 2008'de emekliye ayrıldı.⁶

Pave Low'un gövdesi, ABD Deniz Piyadeleri için CH-53A olarak üretilen ve 1967 yılında Hava Kuvvetleri tarafından HH-53B adıyla benimsenen aynı tek rotorlu ağır yük tasarımı olan Sikorsky S-65'tir. ^{3 7} Altı kanatlı, 72 fitlik ana rotor ile dört kanatlı kuyruk rotoru, iki adet General Electric T64 turboşaft motoruyla çalışır; ilk HH-53B modelleri yaklaşık 3.080 şaft beygir gücünde T64-GE-3 motorları kullanırken, nihai MH-53J standardına gelindiğinde hava aracı her biri yaklaşık 4.380 shp gücündeki T64-GE-415 motorlarıyla uçuyordu. ^{7 8} Maksimum kalkış ağırlığı normal konfigürasyonda 46.000 libreye, acil durum savaş aşırı yükleme kuralları altında ise 50.000 libreye yükselmiş; seyir hızı 150 knot civarında sabitlenmiş, maksimum hız ise 170 knot değerine yaklaşmış ve hava aracının geri çekilebilir yakıt ikmal sondası bir HC-130 tankerine karşı kullanıldığında harekat yarıçapı 600 deniz milinin oldukça üzerine çıkmıştır. ⁸ J ve M modellerinde altı kişilik mürettebat standarttı; iki pilot, iki uçuş mühendisi ve kabin pencereleri ile arka rampada üçlü montajlı 7,62mm makineli tüfekleri ve/veya .50 kalibre makineli tüfekleri kullanan iki hava nişancısı görev yapıyordu. ⁸

Pave Low'u sıradan bir ağır nakliye helikopterinden ayıran şey, hava gövdesinin kendisinden ziyade bu gövdeye entegre edilen ekipmanlardı. Hava Kuvvetleri'nin Demir Perde hava savunma sistemleri arasında tam karanlıkta gizli bir rotada uçabilecek bir helikopter arayışı, 1970'lerin başında küçük ve deneysel aviyonik denemelerini beraberinde getirmişti; ancak PAVE LOW III olarak adlandırılan resmi modifikasyon programı Nisan 1974'te imzalandı ve PAVE LOW konfigürasyonuna sahip ilk hava aracı olan 66-14433 kuyruk numaralı helikopter ilk uçuşunu 9 Haziran 1975'te gerçekleştirdi. ⁴ Eylül 1978 ile Ocak 1980 arasında dokuz hava aracı, Texas Instruments AN/AAQ-10 ileri görüşlü kızılötesi taret, AN/APQ-158 arazi takip ve arazi sakınma radarı, ataletsel seyrüsefer sistemi ve sensör verilerini tek bir ekranda birleştiren erken dönem dijital görev bilgisayarı ile donatılarak HH-53H standardına dönüştürüldü. ^{4 9}

1986 ile yaklaşık 1990 yılları arasında gerçekleştirilen ikinci ve daha kapsamlı bir yeniden inşa süreci, kalan 32 adet HH-53B/C gövdesini aynı standarda yükseltti; ayrıca GPS entegrasyonu ve dijital kokpit eklenerek MH-53J Pave Low III Enhanced adıyla toplam 41 hava aracı üretildi.^9,10 1999 yılında hayatta kalan J modelleri, IDAS/MATT olarak bilinen İnteraktif Savunma Aviyonik Sistemi/Çok Görevli Gelişmiş Taktik Terminali ile bir modernizasyondan daha geçti; bu sistem uydu bağlantılı ve gerçek zamana yakın elektronik muharebe düzeni güncellemeleriyle beslenen hareketli bir dijital harita, birleştirilmiş radar ikaz ve elektronik karşı tedbir ekranları ile ısı güdümlü füzelere karşı yönlendirilmiş kızılötesi karşı tedbirler ekledi.¹¹ Hava Kuvvetleri bu yükseltmeye hiçbir zaman resmi bir yeni tip tanımı vermedi. Ordunun 160. Özel Harekat Havacılık Alayı ve kendi MH-47 programı nedeniyle siyasi açıdan hassas bir konu olduğundan, hava aracı camia içinde gayriresmi olarak MH-53M Pave Low IV şeklinde adlandırıldı; ancak evraklarında MH-53J Pave Low IIIE ibaresi yer almaya devam etti.^11,12

Bu geçmiş, Deniz Piyadeleri'nin 1960'ların başında ağır yük taşıyabilen bir helikoptere duyduğu ihtiyaçla başlar. Sikorsky'nin S-65 tasarımı CH-53A olarak sipariş edildi ve prototipi YCH-53 ilk uçuşunu Ekim 1964'te gerçekleştirdi.³ Hava Kuvvetleri, 1967 yılında HH-53B Super Jolly Green Giant adıyla askerileştirilmiş bir versiyonu benimsedi; bu model özellikle muharebe arama kurtarma görevleri için üretilmiş olup geri çekilebilir yakıt ikmal sondası, yaklaşık 1.200 lb zırh plakası ve üç adet 7.62mm minigun ile donatılmıştı; tamamlayıcısı olması amaçlanan daha küçük HH-3 Jolly Green Giant modeline göre her boyutta bir üst seviyeyi temsil ediyordu.¹³ 1967 yılının sonunda Güneydoğu Asya'ya ulaştı ve 44 adet üretilen geliştirilmiş HH-53C modeli, savaşın geri kalanında birincil kurtarma varyantı haline geldi.¹³ Bu tipi uçuran Hava Kuvvetleri kurtarma ekipleri çatışma boyunca 300'ün üzerinde kurtarma gerçekleştirdi, ancak görev tehlikeliydi; 28 Ocak 1970'te Laos üzerinde bir kurtarma görevi sırasında Kuzey Vietnam'a ait bir MiG-21 tarafından düşürülen dahil olmak üzere, savaşta bu tipten 17 adet kaybedildi ve bunların 14'ü muharebe sırasında gerçekleşti.¹³

Savaşın en ünlü tekil HH-53 görevi ise hiçbir kurtarma ekibi taşımıyordu. 21 Kasım 1970'te beş adet HH-53 ve bir adet HH-3, Hava Kuvvetleri Tuğgenerali LeRoy Manor ve Kara Kuvvetleri Albayı Arthur Bull Simons komutasındaki bir baskınla, Hanoi'nin 23 mil batısındaki Son Tay savaş esiri kampına ortak bir Hava Kuvvetleri-Kara Kuvvetleri baskın ekibi taşıdı.¹⁴ Saldırı timini içeri sokmak için kampın dış duvarının içine kasten sert iniş yapan bir HH-3 planlandığı üzere imha edildi; Binbaşı Frederic Marty Donahue tarafından uçurulan bir HH-53 silahlı helikopteri, iki nöbetçi kulesinin arasından alçaktan geçerken makineli tüfekçileri dakikada 4.000 mermiye varan atışla kuleleri taradı.¹⁴ Kampta hiç esir yoktu, haftalar önce başka yere nakledilmişlerdi; ancak baskın yine de Kuzey Vietnam'ı savaş esirlerini daha büyük ve daha iyi izlenen kamplarda toplamaya zorladı ki bu durum, daha sonraki birçok esir ifadesine göre koşulları iyileştirdi.¹⁴ Beş yıl sonra HH-53'ler, Vietnam sonrası küçülme döneminden önceki son ABD muharebe harekatı olan Mayıs 1975'teki Mayaguez olayı sırasında tekrar aktif görev aldı.¹³

Savaşlar arasındaki dönemde hava aracının görevi kurtarmadan keşif ve sızmaya evrildi; buna bağlı olarak tanımı ve donanımı da değişim gösterdi: 1970'lerin sonundaki HH-53H prototipleri, 1986 Constant Green programı kapsamındaki resmi MH-53H yeniden adlandırması ve nihayetinde bu hava aracını kariyerinin geri kalanında taşıyan MH-53J Pave Low III Enhanced standardı.^4,9 1980'lerin sonunda, Florida'daki Hurlburt Field üssünde konuşlu 20. Özel Harekat Filosu, Hava Kuvvetleri envanterindeki teknik açıdan en gelişmiş helikopteri uçuruyordu; bu helikopter neredeyse tamamen karanlıkta, fark edilmeden yerdeki sabit bir noktayı bulma sorunu üzerine inşa edilmişti.^5,6

Pave Low'un Vietnam sonrasındaki ilk kapsamlı muharebe sınavı, Aralık 1989'da Panama'nın işgali sırasında gerçekleşti. 20. Özel Harekat Filosu'na bağlı beş adet MH-53J, HC-130 tanker desteğiyle Hurlburt Field'dan durmaksızın intikal etti ve takip eden iki hafta boyunca toplam 406,1 uçuş saati süren 193 sorti gerçekleştirdi.¹⁶ Görevleri, operasyonun ilk gecesi Paitilla Havaalanı'nda kıstırılan bir Deniz Kuvvetleri SEAL timine ateş desteği sağlamaktan, Panama City çevresine küçük keşif timleri indirmeye, Amerikan büyükelçiliğini güvence altına almak için 174 Ranger'ı bölgeye taşımaya ve Manuel Noriega'nın hava yoluyla kaçışını engellemek amacıyla Caldera Havaalanı'na yönelik daha büyük bir Ranger kuvvetinin intikaline yardımcı olmaya kadar uzanıyordu.¹⁶ Noel günü, filo komutanı bir Panama garnizonunun teslim olmasını müzakere etmek için Pave Low helikopterini David'deki bir beyzbol stadyumunun atıcı tümseğine indirdi; stadyum ışıkları aniden yandığında ve bir kalabalık hava aracına doğru koştuğunda, mürettebat bir pusuyla değil bir kutlamayla karşılaştı.¹⁶ İki gün sonra bir Pave Low mürettebatı, 19 hasta yabancı öğrenciyi askeri bir hastaneye tahliye etmek için hava muhalefeti nedeniyle geciken altı saatlik bir görev uçuşu gerçekleştirdi.¹⁶ Operasyon, 3 Ocak 1990 tarihinde Noriega'nın teslim olmasıyla sona erdi.

Bir yıldan biraz fazla süre sonra Normandy Görev Gücü sahneye çıktı. Çöl Fırtınası harekatının açılış saldırısı için yapılan planlama; Bağdat'ın hava savunma ağını, koalisyon hava harekatının geri kalanının açılan boşluktan içeri sızmasına yetecek kadar kör edecek iki Irak erken uyarı radar istasyonuna, gece vakti ve dümdüz çöl arazisi üzerinde mutlak bir navigasyon hassasiyeti gerektiriyordu. ^{1 2} Arazi takip radarı ve entegre GPS/ataletsel sistem kullanan iki adet MH-53J Pave Low III; yaklaşık yarım mil aralıklarla ikişerli gruplara ayrılmış Beyaz ve Kırmızı takımlardan oluşan Kara Kuvvetleri AH-64 Apache helikopterlerine, California ve Nevada kod adlı istasyonların dışındaki atış pozisyonlarına kadar öncülük etti. ^{1 2} Pave Low helikopterleri yaklaşık 30 mil mesafede son konum güncellemesini sağladıktan sonra geri çekildi; bu sırada Apache helikopterlerinin Hellfire füzeleri ve 30mm topları her iki radarı da dakikalar içinde imha ederek General H. Norman Schwarzkopf'un daha sonra 20 mil genişliğinde bir koridor olarak adlandırdığı ve 900'den fazla koalisyon uçağının radar uyarısı almadan Irak'a girdiği yolu açtı. ^{1 2}

Dört gün sonra, 21 Ocak 1991 tarihinde, 20. Özel Harekat Filosu'na bağlı MH-53J helikopterleri savaşın en dikkat çekici muharebe kurtarma görevini gerçekleştirdi. Bir Irak karadan havaya füzesi tarafından düşürülen F-14 pilotu Deniz Teğmen Devon Jones birkaç saat boyunca yakalanmaktan kurtulurken; iki Pave Low, bir AWACS, bir KC-10 tanker uçağı ve bir F-15 kolu aynı muharebe arama-kurtarma frekansında koordineli çalıştı; Yüzbaşı Thomas Trask liderliğindeki ekip Jones'u bölgeden çıkardı ve bu görev için Vietnam'dan bu yana düşürülen bir Amerikalı havacının ilk başarılı kurtarma operasyonu olarak Mackay Ödülü'nü aldı. ¹⁷ Jones'un radar önleme subayı Teğmen Lawrence Slade ise daha şanssızdı; esir alındı, Irak televizyonunda teşhir edildi ve diğer savaş esirleriyle birlikte 3 Mart 1991 tarihinde serbest bırakılana kadar tutuldu. ¹⁷

Bu hava aracı tipi, sekiz yıl sonra Müttefik Güç Harekatı sırasında tekrar yüksek profilli kurtarma görevlerine döndü. Bir Yugoslav SA-3 bataryası 27 Mart 1999'da Sırbistan üzerinde bir F-117 Nighthawk uçağını düşürdüğünde, Vega 31 çağrı kodlu pilot yakalanmamak için yaklaşık sekiz saat geçirdi; ardından bir MH-53M, bir MH-53J ve daha küçük bir MH-60G Pave Hawk etrafında şekillenen muharebe arama-kurtarma paketi onu kurtarmak için bölgeye girdi; kurtarma formasyonu havalanırken düşman tarafından ateşlenen karadan havaya füzeler hedefi sadece 200 fit farkla ıskaladı. ¹⁸ O bahar gerçekleştirilen ikinci yüksek profilli kurtarma operasyonu Sırbistan üzerinde düşürülen bir F-16 pilotunu sağ salim geri getirdi ve bu iki görev, kurtarma ekibindeki personele Gümüş Yıldız madalyası kazandırdı. ^{6 18}

2001 sonrası Afganistan ve Irak'taki harekatlar, hava gövdesi üzerinde önceki tüm çatışmalardan daha ağır bir yük oluşturdu. Savaşın ilk günlerinde, 19 Mart 2003 tarihinde bir MH-53M güney Irak'ta sert iniş yaptı; mürettebat hayatta kaldı ancak hava aracı sağlam şekilde ele geçirilmemesi için olay yerinde imha edildi. ¹⁹ Afganistan'ın Bagram kenti yakınlarında 23 Kasım 2003 tarihinde meydana gelen bir kaza beş askeri personelin ölümüyle sonuçlandı. ²⁰ 12 Nisan 2004 tarihinde bir MH-53M, Felluce yakınlarında roket güdümlü el bombası isabet etmesi sonucu düşürüldü ve üç mürettebat yaralandı; o hava aracı da kazadan sonra imha edildi. ¹⁹ Kayıplara rağmen Pave Low helikopterleri programın sonuna kadar her iki tiyatroda da muharebe uçuşlarına devam etti; son altı hava aracı, 27 ve 28 Eylül 2008 gecelerinde Irak'taki özel harekat kuvvetlerine destek amacıyla son muharebe görevlerini gerçekleştirdi ve bu tip, mali yılın son günü olan 30 Eylül 2008'de resmen emekliye ayrılarak yaklaşık kırk yıllık muharebe kariyerini noktaladı. ^{15 21}

Bu seri, basit bir kurtarma helikopterinden tam sensör entegreli özel harekat hava aracına uzanan dört ana aşamadan oluşur. Sadece sekiz adet üretilen 1967 model HH-53B, Sikorsky S-65 gövdesinin ilk Hava Kuvvetleri uyarlamasıydı; daha küçük olan HH-3 modelinden yakıt ikmal sondası, zırhı ve üçlü minigun silah donanımıyla ayrılıyordu; 1968'den itibaren onu takip eden HH-53C ise B modelinin bazı harici destek payandalarını kaldırdı, yakıt ve telsiz donanımını yeniden düzenledi ve 44 adetlik üretimiyle Vietnam dönemi kurtarma operasyonlarının temel varyantı haline geldi.^7,13 Her iki model de ileride bu tipin belirleyici özelliği olacak sensörleri taşımıyordu.

1970'lerin ortalarından sonlarına kadar yürütülen PAVE LOW III programı ikinci adımı oluşturdu. HH-53H ve daha sonra MH-53H olarak adlandırılan dokuz adet erken dönem dönüşümü, 1978 ile 1980 yılları arasında ileriye dönük kızılötesi sistem, arazi takip ve arazi sakınma radarı ile ataletsel seyrüsefer sistemi ekleyerek her türlü hava koşulunda alçak irtifa sızma helikopteri konseptini kanıtladı.^4,9 Yaklaşık 1986 ile 1990 yılları arasında gerçekleştirilen üçüncü ve en büyük adım, kalan 32 adet HH-53B/C gövdesini aynı aviyonik standardına yükseltti; ayrıca GPS entegrasyonu ve dijital kokpit ekleyerek MH-53J Pave Low III Enhanced olarak adlandırılan toplam 41 hava aracından oluşan bir Pave Low filosu oluşturdu.^9,10

Son adım gövdeden ziyade aviyonik sistemlerle ilgiliydi. 1999'dan itibaren hayatta kalan MH-53J'ler, mürettebatın ve müzelerin MH-53M Pave Low IV olarak adlandırdığı, Hava Kuvvetleri tarafından resmi bir atama yapılmamasına rağmen dijital hareketli harita ve tehdit resmi yükseltmesi olan IDAS/MATT modernizasyonunu aldı.^11,12 Pave Low'un hiçbir iki koltuklu eğitim, yakın hava desteği veya ihraç varyantı üretilmedi; tüm dönüşümler Hava Kuvvetleri Özel Harekat Komutanlığı bünyesinde kaldı. Aynı temel H-53 ailesinin ilgili ancak işlevsel olarak farklı bir kolu olan Donanmaya ait üç motorlu MH-53E Sea Dragon, özel harekat yerine havadan mayın karşı tedbirleri için paralel olarak geliştirildi ve aşağıda ayrı olarak ele alınmıştır.²²

MH-53 Pave Low, hizmet ömrü boyunca yalnızca tek bir operatöre sahipti; bu operatör Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleriydi ve bu kurum içinde de neredeyse tamamen Hava Kuvvetleri Özel Harekât Komutanlığı tarafından kullanıldı.⁶ Florida, Hurlburt Field'daki Green Hornets olarak bilinen 20. Özel Harekât Filosu, bu hava aracını en uzun süre uçuran ve Panama'dan Irak'taki son görevlere kadar muharebe geçmişinin büyük kısmını oluşturan birlikti; diğer AFSOC Pave Low filoları ise hava aracının görev süresi boyunca Japonya'daki Kadena Hava Üssü ve başka yerlerden operasyonlar yürüttü.^6,9 CH-47 Chinook veya daha geniş anlamda CH-53 ailesinin aksine, Pave Low hiçbir yabancı hava kuvvetine satılmadı, lisanslanmadı veya ihraç edilmedi; hassas aviyonikleri, entegre seyrüsefer sistemleri ve savunma donanımı, tüm filonun hizmet ömrü boyunca ABD özel harekât birimleri bünyesinde kalmasını sağladı; bu durum, rakiplerinin sahip olduğu geniş çok uluslu operatör tabanıyla bilinçli bir zıtlık oluşturuyordu.⁶

Kendi ana gövdesiyle kıyaslandığında Pave Low, özel görev ekipmanlarının ham performanstan neler götürdüğünü gösteren bir örnektir. Deniz Piyadeleri'nin CH-53D modeli, Hava Kuvvetleri'nin kurtarma ve özel operasyon varyantlarına eklediği yaklaşık 9.000 lb ağırlığındaki radar, FLIR, zırh ve ilave yakıt tankları olmaksızın aynı temel S-65 gövdesiyle uçuyordu; bu sayede sade Sea Stallion aynı güçle daha fazla yük taşıyabiliyordu.^3,7 Ardından Deniz Piyadeleri hizmetine giren üç motorlu CH-53E Super Stallion, MH-53J'nin 20.000 lb kanca kapasitesine karşılık yaklaşık 36.000 lb harici yük kapasitesiyle Pave Low'dan çok daha fazlasını kaldırabiliyordu; ancak bu helikopter gemi konuşlu ağır saldırı nakliyesi için üretilmişti, düşman radar kapsamı altında gece alçak irtifa rotalarında ilerlemek için değil ve hiçbir zaman benzer bir arazi takip ve savunma aviyonik paketi taşımadı.³

Daha yakın ve öğretici bir kıyaslama, CH-53E'nin üç motorlu gövdesini ve kendine has genişletilmiş yakıt sponsonlarını paylaşan ancak tamamen farklı bir iş için, yani deniz mayınlarını taramak üzere kızaklı sonar ve manyetik sensörleri çekmek için inşa edilen ABD Donanması'na ait MH-53E Sea Dragon ile yapılabilir.²² Sea Dragon, Pave Low'dan çok daha fazla dahili yakıt taşıyarak açık deniz mayın avlama görevleri için uzun ve konuşlandırılabilir bir menzil sunar; ancak Pave Low'un arazi takip radarına, FLIR sistemine veya entegre savunma karşı tedbirlerine sahip değildir çünkü görevi hiçbir zaman savunulan hava sahasında alçaktan ve görünmeden uçmayı gerektirmedi.²² Başka bir deyişle, aynı temel H-53 ağır nakliye gövdesinden üretilen iki helikopter, her kuvvet kendi ihtiyacını belirlediği anda birbirinden tamamen ayrıştı.

En doğrudan rakip ve doktrinsel açıdan Pave Low'un gerçek dengi, 1980'ler ve 1990'lar boyunca onunla eş zamanlı olarak gelişen ve karanlığın örtüsü altında gizli sızma, geri çekilme ve ikmal gibi neredeyse aynı görevleri icra eden Kara Kuvvetleri'nin MH-47 özel operasyon Chinook helikopteriydi.⁶ MH-47'nin tandem rotor düzeni ona Pave Low'un sahip olduğundan daha geniş, daha uzun bir kabin ve daha ağır bir faydalı yük kapasitesi sağlar; üstelik Pave Low'un aksine üretimi hiç durmadı: CH-47F gövdesi üzerine inşa edilen günümüzün MH-47G modeli, 160. Özel Operasyonlar Havacılık Alayı ile Kara Kuvvetleri'nde ön saflarda hizmet vermeye devam ediyor.⁶ Buna karşılık Pave Low, doğrudan bir helikopter halefi olmaksızın 2008 yılında tamamen emekliye ayrıldı; Hava Kuvvetleri bunun yerine, AFSOC'un Afganistan ve Irak'ta giderek daha fazla uçtuğu uzun sızma rotalarında havada asılı kalma süresi ve faydalı yükten feragat ederek çok daha yüksek hız ve yakıt ikmali olmaksızın daha uzun menzil sunan bir tiltrotor olan CV-22 Osprey'i benimsedi.^15,21 Aradaki fark, hangi gövdenin daha iyi olduğundan ziyade kuvvet felsefesindeki bir yol ayrımıyla ilgilidir: Kara Kuvvetleri özel operasyon birlikleri için helikopter nakliyesine yatırım yapmaya devam ederken, Hava Kuvvetleri tercihini tiltrotor hızından yana kullandı.

MH-53 Pave Low helikopterleri neden bizzat saldırmak yerine Apache helikopterlerine öncülük etti?

Apache helikopterleri, Irak radar mevzilerini imha etmek için gereken Hellfire füzelerini taşıyordu; ancak 1991 yılındaki Kara Kuvvetleri pilotları, gece vakti açık arazide ışıksız iki noktayı yardım almadan bulabilecek hassasiyette bir seyrüsefer sistemine sahip değildi. Pave Low helikopterinin arazi takip radarı ile entegre GPS/ataletsel seyrüsefer sistemi bu işi yapabiliyordu; bu yüzden iki hava aracı türü eşleştirildi: Pave Low helikopterleri tam atış noktalarını buldu, Apache helikopterleri ise ateş gücünü sağladı.^1,2

Pave Low isminin anlamı nedir?

PAVE, 1970 ve 1980'lerde birbiriyle ilgisiz birçok sistemde kullanılan genel bir Hava Kuvvetleri program ön ekiydi ve rivayete göre Precision Avionics Vectoring Equipment ifadesinden türetilmişti; Low ise bu programın alçak irtifa ve düşük görünürlük görevine atıfta bulunuyordu. İlerleyen dönemde bu iki kelime birleştirilerek hava aracının kendi takma adı haline geldi; ancak ön ekin kendisi MH-53 modeline özgü değildi.⁴

MH-53M tanımı neden hiçbir zaman resmileşmedi?

Havacılık topluluğu, 1999 yılından itibaren IDAS/MATT donanımlı yükseltilmiş J modellerine MH-53M Pave Low IV demeye başladı; ancak Hava Kuvvetleri kendi resmi evraklarında, 160. Özel Harekat Havacılık Alayı bünyesindeki Kara Kuvvetleri'ne ait paralel MH-47 özel harekat helikopteri programıyla yaşanabilecek sürtüşmeleri önlemek amacıyla eski MH-53J Pave Low IIIE tanımını kullanmaya devam etti.^11,12

Çöl Fırtınası sırasında Pave Low helikopterleri tarafından kurtarılan mürettebata ne oldu?

21 Ocak 1991 tarihinde Irak füzesiyle düşürülen F-14 pilotu Deniz Teğmen Devon Jones, 20. Özel Harekat Filosu'na bağlı bir MH-53J mürettebatı tarafından Vietnam'dan bu yana gerçekleştirilen ilk başarılı ABD muharebe kurtarma operasyonuyla kurtarıldı; mürettebat daha sonra Mackay Ödülü'nü aldı. Radar önleme subayı Teğmen Lawrence Slade ise esir alınarak 3 Mart 1991 tarihindeki serbest bırakılışına kadar savaş esiri olarak tutuldu.¹⁷

MH-53 Pave Low helikopterinin yerini ne aldı?

Bu helikopterin yerini tek bir model almadı. Tip 2008 yılının Eylül ayında emekliye ayrıldığında, Hava Kuvvetleri Özel Harekat Komutanlığı'nın alçak irtifa sızma ve geri çekilme görevi esas olarak CV-22 Osprey tiltrotor hava aracına devredildi; bu araç Pave Low modelinin havada asılı kalma performansı ve yük kapasitesinden bir miktar feragat ederek çok daha yüksek hız ve menzil sunmaktadır.^15,21

Pave Low, Deniz Kuvvetleri'nin MH-53E Sea Dragon modelinden nasıl ayrılır?

Her iki hava aracı da aynı Sikorsky H-53 ağır nakliye ailesinden gelmektedir ve Sea Dragon, Super Stallion modelinin daha büyük üç motorlu gövdesini paylaşmaktadır; ancak bu iki hava aracı zıt görevler için inşa edilmiştir. Sea Dragon mayın tarama sensör kızaklarını çeker ve uzun deniz aşırı görevler için çok daha fazla yakıt taşır; Pave Low ise düşman hava sahasında alçaktan ve fark edilmeden uçmak için gereken sensör ve savunma donanımını taşıyordu; bu ekipmanlara Sea Dragon hiçbir zaman ihtiyaç duymadı ve hiçbir zaman sahip olmadı.²²

Pave Low başka bir ülkeye ihraç edildi mi?

Hayır. CH-47 Chinook veya CH-53 ailesinin ihraç versiyonlarının aksine, her bir Pave Low dönüşümü tipin tüm hizmet ömrü boyunca Hava Kuvvetleri Özel Harekat Komutanlığı bünyesinde kaldı; hiçbir yabancı hava kuvvetine satılmadı, lisanslanmadı veya devredilmedi.⁶