Lockheed QT-33A, ihtiyaç fazlası Lockheed T-33A Shooting Star jet eğitim uçaklarından dönüştürülmüş tam ölçekli bir hava hedef drone'dur.¹ ABD Donanması, emekliye ayrılmış T-33A'ları radyo komuta ekipmanıyla donattı, böylece gövde insansız olarak uçurulabildi ve hurdaya ayrılmak yerine füze denemelerinde harcanabildi.^2,3

QT-33A dronları esas olarak Kaliforniya'da bulunan Point Mugu'daki Pasifik Füze Test Merkezi ve China Lake'teki Donanma Silahları Merkezi'nden uçtu.³ Refakatçi bir aile olan DT-33A/B/C direktör uçağı, dronun radyo komutlarını vermek için gemide bir pilot tuttu; QT-33A'nın kendisi bir görev için yapılandırıldığında hiçbir mürettebat taşımıyordu.^2,4

Bu seri programlarının kayıtları dahili test belgeleri olarak tutuldu ve kesin üretim toplamları veya dönüşüm tarihleri ​​erişilebilir kamu kaynaklarında bulunamadı.

Bir dönüşüm olarak QT-33A, T-33A'nın Lockheed gövdesini ve 5.400 lbf (24 kN) civarında derecelendirilen tek Allison J33-A-35 turbojetini korudu ve deniz seviyesinde 965 km/sa (600 mph) civarında bir azami hız ve 48.000 ft (14.630 m) civarında bir servis tavanı sağladı.¹

Drone'a özgü çalışma, bir radyo komut alıcısı ve otopilot, menzil güvenliği için bir uçuş sonlandırma (kendini imha etme) sistemi ve gözlemcilerin önleme sırasında onu görsel olarak takip edebilmesi için bir madeni yağlı duman jeneratörü ekledi.^6,7 Dönüşüm işini yapan yüklenicinin adını veren hiçbir kamu kaynağı yok.

Sonlandırma ve duman sistemlerinin ayrı hükümet mühendislik çalışmaları olarak ortaya çıkması, dönüşüm paketinin birden fazla yinelemeyle iyileştirildiğini gösteriyor.^6,7

Kullanımdan kaldırılmış bir jeti tam ölçekli bir insansız hava aracı hedefine dönüştürmek, T-33 seçildiğinde yeni değildi: Hava Kuvvetleri, 1950'lerin başlarında, fazla F-80'leri, yanında uçan Lockheed yapımı bir direktör uçağın rehberliğinde QF-80 hedef ve bulut örnekleme insansız hava araçlarına dönüştürmüştü.⁸

T-33 tabanlı aile, yeterli sayıda T-33A'nın ihtiyaç fazlası haline gelmesinden sonra bu konsepti yeniden kullandı. En iyi belgelenmiş görev, Donanmanın 21 Kasım 1973'te Point Mugu'dan fırlatılan Grumman F-14'ün AIM-54 Phoenix füzesi üzerinde yaptığı "altıya altı" testidir: bombardıman uçaklarının yerine üç QT-33A, savaşçıları simüle eden üç küçük BQM-34 Firebee drone'nun yanında uçtu ve tek bir F-14, altı Phoenix füzesinin tamamını bir arada ateşledi. geçer.⁹

Üç QT-33A'dan ikisi doğrudan isabetle yok edildi; üçüncüsü ise gelen füzenin kendi radar anteninin arızalanması nedeniyle hayatta kaldı.⁹

Bireysel uçak gövdesi kayıtları, emekli USAF T-33A'ların bu amaçla Donanmaya devredildiği 1960'lardan 1970'lerin ortalarına kadar olan dönüşümleri göstermektedir.^3,5,10

1970'lerin sonlarına gelindiğinde, amaca yönelik olarak inşa edilmiş alt ölçekli dronlar, rutin füze puanlama işini giderek daha fazla devraldı ve kullanımdan kaldırılan T-33A'lar havuzu küçüldükçe QT-33A gibi tam ölçekli dönüşümler daha az yaygın hale geldi.

QT-33A, T-33'ün insansız, harcanabilir hedef versiyonuydu: bir görev için yapılandırıldığında pilot taşımıyordu ve tamamen radyo komutuyla uçuyordu, genellikle yardımcı bir direktör uçağından aktarılıyordu.²

Hava Kuvvetleri'nin DT-33A'sı, komutları iletmek için yakınlarda uçan bir pilotu elinde tutuyordu; bu rol, 1960'ların ortalarında Eglin AFB, Florida'daki QF-104 ve QB-47 hedeflerine rehberlik ettiği belgelendi. TV-2KD), QT-33A'nın aksine, her seferinde harcanmak yerine görevler arasında eve uçabilmesi için pilot koltuğunu koruyan, radyo kontrollü bir hedefti.^2,4

QT-33A'nın onaylanmış tek operatörü, onu Point Mugu ve China Lake'teki iki ana füze test sahasından uçuran ABD Donanmasıydı.³

İlgili DT-33 direktör varyantları hem Donanma hem de Hava Kuvvetlerinde görev yaptı; ikincisinin 1960'ların ortalarında Eglin AFB'yi içerdiği bildirildi.⁴ Dönüşümler, Donanmanın elindeki uçak gövdelerinden yararlandı, bu nedenle bireysel dronlar, Hamilton AFB, California'dan eski savaş eğitim uçakları da dahil olmak üzere önceki geçmişlerin geniş bir karışımını taşıyordu.^3,10

QT-33A'nın en yakın çağdaş muadili BQM-34 Firebee'ydi ve ikisi aynı testte, 1973 Phoenix altıya altı atışında uçarak farklı tehdit sınıflarını temsil ediyordu.⁹ Firebee bir drone olarak özel olarak tasarlanmıştı, daha küçüktü ve genellikle yok edilmek yerine paraşütle kurtarıldı. QT-33A, bir bombardıman uçağını temsil edecek kadar daha büyük ve radar açısından önemli olan ve gerçek atış görevine adandığında aslında tek kullanımlık olan, yeniden tasarlanmış, insanlı bir eğitim uçağıydı. Menzil planlayıcılarının hem savaş uçakları için küçük, yeniden kullanılabilir bir hedefe hem de bombardıman sınıfı tehditler için daha büyük bir uçak gövdesine ihtiyacı vardı ve boş bir T-33A'yı dönüştürmek, yeni bir büyük drone tasarlamaktan daha ucuzdu.

Önceki QF-80'in aksine QT-33A, bir nesil sonra aynı fikirdir ve T-33A'nın eldeki fazla tip haline gelmesinden sonra ortaya çıkar.⁸

Kaç tane QT-33A uçağı dönüştürüldü? Danışılan hiçbir kaynak kesin bir toplam vermez; uçak gövdesi geçmişleri 1960'lardan 1970'lerin ortalarına kadar olan dönüşümleri doğruluyor, ancak tam sayı bulunamadı.^3,5,10

QT-33A ile DT-33 arasındaki fark nedir? QT-33A insansız hedeftir; DT-33A/B/C, drone'u kontrol etmek için bir pilotu bulunduran direktör uçak atamalarıdır ve DT-33C tek başına kurtarılabilir bir hedef olarak da kullanılabilir.^2,4

QT-33A savaşta kullanıldı mı? Hayır. Point Mugu ve China Lake'teki AIM-54 Phoenix gibi silahlara karşı kullanılan bir füze testi menzili varlığıydı.^3,9

Bugün hayatta kalan herhangi bir QT-33A uçak gövdesi var mı? Evet. Yanlış yabancı işaretlerle görüntülenmesine rağmen en az bir tanesi, BuNo 156158 korunmuştur.⁵