Bu idari basitlik hikayenin tamamıdır. Bu, yeniden tasarlanmış bir uçak değil ve gerçek anlamda yeniden işlenmiş bir Navy T-33 arayan okuyucular, uçak gemisi inişlerini gerçekten mümkün kılan, durdurucu kancası, mancınık bağlantı parçaları ve güçle çalışan kanatlarla çok daha derin bir yeniden mühendislik ürünü olan Lockheed T2V-1/T-1A SeaStar'ı istiyor.²

T-33B hiçbir zaman uçuş güvertesinin yakınına gitmedi; işi, karadaki jetlere aşinalık ve alet eğitiminin yanı sıra, drone kontrolü ve hedef filoları besleyen daha sonraki ikinci bir kariyerdi.^1,3 Çoğu, 1958 ile 1965 yılları arasında emekliye ayrıldı, ancak drone dönüşümleri 1970'lerin ortalarına kadar devam etti.³

Donanma Boyalı Bir Hava Kuvvetleri Gövdesi

Yapısal olarak T-33B, T-33A'dır: kanat açıklığı aynı 38 ft 10, kabaca aynı 37 ft 9 uzunluk, aynı tandem iki koltuklu kokpit, yaklaşık 4.600 lbf kuru itme gücüne sahip aynı Allison J33-A-35 santrifüj akışlı turbojet.⁴ Kanat ucu tankları 1.275 mil civarında listelenmiş bir menzil veriyordu, azami hız 543 civarındaydı mil/saat ve 47.500 feet'e yakın servis tavanı, pilotların kokpitler arasında hareket ederken hiçbir fark görmeyecek kadar Hava Kuvvetlerininkine yakın rakamlar.⁴ Tek gerçek değişiklikler, herhangi bir farklı uçuş rejiminden ziyade Donanma iletişimleri ve su üstü enstrüman çalışmaları için ayarlanmış radyo ve navigasyon uyumundaydı.³

Lockheed hiçbir zaman ayrı bir Donanma üretim hattı oluşturmadı veya daha sonraki T2V SeaStar'da kullanılan korozyon korumasını ve yapısal güçlendirmeyi eklemedi. T-33B zaten inşa edilmiş olarak geldi.

TO-2'den TV-2'ye: Bir Eğitmen Başka Bir Servisin Hattını Satın Aldı

Donanmanın 1940'ların sonlarındaki jet eğitimi sorunu, Hava Kuvvetlerininkinin bir yansımasıydı: pervaneli uçaklardan doğrudan tek koltuklu jetlere geçen pilotlar endişe verici bir oranda kaza yapıyordu ve çift kumandalı iki koltuklu eğitim uçağı bariz çözümdü. 1949'da teslim edilen ilk 28 uçak TO-2 idi; 649 uçaklık satın alınan uçağın geri kalanı TV-2 olarak geldi.^1,3 Donanma, 50 eski Hava Kuvvetleri tek koltuklu P-80C'yi TO-1/TV-1 ile aynı şekilde kısaca uçurdu; bu, iki servisin ilk jet filolarının birbirini ne kadar yakından takip ettiğini gösteren bir paralellik.¹

Gelişmiş jet ve alet eğitimi, TV-2'nin ilk jet geçişi için kullanılan Grumman F9F Panthers'in yanında yer aldığı NAS Kingsville ve NAS Chase Field, Texas'taki birimlere verildi. 1955'e gelindiğinde Kingsville'in eğitim komutanlığı yaklaşık 233 uçağı uçurdu, bunların yalnızca 48'i TV-2'ydi; bu, bu tipin boru hattının ne kadar dar bir kısmını doldurduğunun anlık bir fotoğrafıydı.⁵ Atlantik ve Pasifik her türlü hava koşulunda eğitim organizasyonları olan FAWTULANT ve FAWTUPAC yönetimindeki filo müfrezeleri de TV-2'yi taşıyıcı işi için değil alet ve önleme yeterliliği için uçurdu.³

Dronlar, Hedefler ve Blue Angels Kenar Hattı

Eğitim filosu modernleştikçe Donanma, fazla TV-2'leri hurdaya çıkarmak yerine dönüştürdü: TV-2D ve TV-2KD drone kontrol uçakları, 1962'de DT-33B ve DT-33C oldu ve diğer uçak gövdeleri, NAS Point Mugu ve NAS China Lake'teki füze testlerinde harcanan QT-33A tam ölçekli hava hedefleri olarak yeniden inşa edildi.^1,3

T-33B'nin aslında hiçbir savaş kaydı yok ve bunu dramatize etmek yerine açıkça belirtmekte fayda var. Hala ABD rengindeyken hiçbir zaman silahlı bir savaşa ihraç edilmedi ve tek "operasyonel" işi, dost hava savunma birimlerine karşı öcü görevi ve füze testlerinde drone kontrol misyonlarıydı.^1,3 Bu, Güneydoğu Asya üzerinde gizli keşif sortileri yapan ve silahlı T-33'leri uçuran Küba ve Endonezya hava silahlarıyla donatılmış ebeveyni USAF T-33A/RT-33A ile gerçek bir tezat oluşturuyor. gerçek savaş; Donanmanın aynı üretim hattından alınan kendi uçak gövdeleri, Donanmanın onları satın aldığı eğitim ve hedef destek rolünden asla ayrılmadı.

DT-33B, DT-33C ve QT-33A: Drone Ailesi

Donanmaya özgü alt varyantlar, yeni eğitim tasarımları değil, drone ve hedef dönüşümleridir: DT-33B (eski TV-2D) ve DT-33C (eski TV-2KD), değiştirilmiş bir arka kokpitten kontrol edilen radyo güdümlü hedef dronları iken, QT-33A, insansız olarak test füzelerinin yoluna uçan, harcanabilir, tam ölçekli bir hedef olarak yeniden inşa edildi.^1,3 Hiçbiri, yeni bir uçak gövdesi, yalnızca görev ekipmanı mevcut yapıya değiştirildi.

T2V SeaStar Neden T-33B Alt Varyantı Değil, Ayrı Bir Uçaktır?

İkisi sık sık karıştırıldığı için tekrar etmekte fayda var: T2V-1/T-1A SeaStar, bir T-33B yükseltmesi değil, neredeyse tamamen yeniden yapılanmaydı, ilk olarak Aralık 1953'te uçtu ve 1972'de kullanımdan kaldırılmadan önce yalnızca 150 örnek üretildi.² Bu sitede kendi makalesi var; Aşağıdaki Karşılaştırma bölümü tam olarak nasıl farklılaştığını ortaya koymaktadır.

T-33B'nin tek askeri operatörleri ABD Donanması ve ABD Deniz Piyadeleri'ydi ve onu yukarıda açıklanan kara tabanlı eğitim, yeterlilik, umacı ve drone desteği rollerinde uçuruyordu; hiçbir zaman uçak gemilerinde konuşlandırılmadı veya bir savaş filosuna atanmadı.^1,3

ABD emekli olduktan sonra, fazla sayıda uçak gövdesi, daha fazla sayıda eski Hava Kuvvetleri T-33A'nın yanı sıra askeri yardım kanalları aracılığıyla yurt dışına geçti. Yugoslavya, 1960'ların başlarında genel T-33 filosunun çoğunluğunu oluşturan, belgelenen en büyük eski Donanma TV-2 bloğunu aldı ve Tayland, daha sonraki daha küçük alıcılar arasında yer aldı; Alıcılar eski Hava Kuvvetleri'ndeki muadilleriyle aynı eğitim ve hafif hizmet rollerinde eski TV-2'leri kullandıklarından, Donanma menşei her iki durumda da uçağın uçma şeklini değiştirmedi.^1,6

T-33B ve T-33A: Performans Değil, Evrak İşi Farkı

Yan yana bakıldığında, T-33B ve Hava Kuvvetleri'nin T-33A'sı farklı hizmet mülkiyeti altında aynı uçaktır: kanat açıklığı, uzunluk, motor, azami hız ve menzil fiilen aynıdır ve tek gerçek farklılık Donanma iletişimleri ve aletli uçuş ekipmanıdır.⁴ T-33A, ihracat operatörleri ve sınıflandırılmış RT-33A görevleri aracılığıyla gerçek bir savaş ve keşif kaydı derlerken, T-33B'nin hikayesi sınırlı kaldı Amerikan eğitim rampalarına ve füze poligonlarına. Önemli olan karşılaştırma aerodinamik değil, kurumsaldır: iki hizmet, aslında bir antrenör satın alıyor ve ona on dört yıllık bir süre boyunca üç isim veriyor.

T-33B vs T2V/T-1A SeaStar: Gerçek Mühendislik Hikayesi Başka Bir Yerde

Daha öğretici bir karşılaştırma Donanmanın kendi T-33 ailesi içindedir. T-33B, temel tasarımın standart kanadını, sabit alt takımını ve kuyruğunu korudu ve hiçbir zaman taşıyıcı operasyonlar için derecelendirilmedi; SeaStar, T-33B'nin 649'una karşı 150 adetlik daha küçük bir üretim koşusu pahasına, bir tutucu kancası, mancınık bağlantı parçaları, güçle çalıştırılan kanatlar ve taşıyıcı yaklaşımı sürdürmek için yeniden tasarlanmış bir kuyruk ekledi.^2,3 T-33B'den SeaStar'a hareket eden bir pilot, maddi olarak farklı, uçması daha zor bir uçağa geçti; Hava Kuvvetlerinin T-33A'sına doğru hareket eden biri bunu zar zor fark edebilirdi.

T-33B ile T-33A arasındaki fark nedir?

Gövde açısından neredeyse hiçbir şey yok. T-33B, 1962'den itibaren Donanma ve Deniz Piyadeleri'nin aynı Burbank hattından yönlendirilen, Donanma telsizleriyle donatılmış ancak yapısal olarak aynı olan T-33A eğitmenleri için kullandığı isimdi.^1,4

Donanmanın T-33B'si uçak gemisi kapasitesine sahip miydi?

Hayır. Tanıtım, alet ve insansız hava aracı desteği görevi için yalnızca kara üslerinden uçtu; Donanmanın taşıyıcı kapasiteli eğitmeni, ayrı olarak tasarlanmış T2V-1/T-1A SeaStar'dı.^2,3

Donanma kaç tane T-33B işletti?

1949'dan itibaren TO-2 ve ardından hayatta kalan filo Eylül 1962'de T-33B olarak yeniden tasarlanmadan önce TV-2 olarak teslim edilen 649 uçak gövdesi.^1,3

T-33B'nin en yüksek hızı neydi?

Tek bir Allison J33-A-35 turbojet ile yaklaşık 543 mil/saat hız üreterek yaklaşık 4.600 lbf kuru itme kuvveti üretiyor ve bu da aslında Hava Kuvvetleri T-33A ile eşleşiyor.⁴

T-33B hâlâ herhangi bir yerde hizmette mi?

Hayır. Çoğu 1958 ile 1965 yılları arasında emekliye ayrıldı, drone dönüşümleri 1970'lerin ortalarına kadar sürdü ve bugün hiçbir operatör bu tipte uçmuyor.³