Bu tekel durumu Mart 2025'te hafifçe daraldı. On yıllar boyunca Donanma ve Deniz Piyadeleri saldırı avcı uçağı pilotu yetiştirme sürecindeki her öğrenci, kanatlarını almadan önce Goshawk ile denizde gerçekleştirilen uçak gemisi niteliklendirme görevine katılmak zorundaydı. Yeniden yapılandırılan müfredat altında, saldırı pilotu yetiştirme sürecinden mezun olan çoğu öğrenci artık sadece karada saha uçak gemisi iniş pratiği yapmakta ve ilk gerçek uçak gemisi inişlerini daha sonra F/A-18 Filo Yenileme Birliği'nde tamamlamaktadır. E-2 Hawkeye topluluğuna yönlendirilen öğrenciler ile onlarla birlikte eğitim alan uluslararası askerî öğrenciler ise mezuniyet öncesinde hâlâ T-45C ile denizde nitelik kazanmaktadır.^4,5

Hava aracı gövdesi, 1970'lerde Donanma'nın North American T-2 Buckeye ve Douglas TA-4J Skyhawk olmak üzere iki ayrı eğitim uçağını tek bir tip ile değiştirmeyi hedefleyen VTX-TS programıyla ortaya çıktı. Bu yeni tip, orta ve ileri düzey jet eğitimi verecekti.⁶ British Aerospace ve McDonnell Douglas, Kasım 1981'de yapılan yarışmayı, deniz versiyonuna uyarlanmış bir Hawk Mk 60 ile kazandı; bu teklif, Dassault/Dornier Alpha Jet önerisi ve diğer rakipleri geride bıraktı. Anlaşma, üretimi Atlantik'in iki yakasına yaydı: BAe İngiltere'de kanatları ve arka gövdeyi üretirken, McDonnell Douglas (daha sonra Boeing) ABD'de nihai montajı gerçekleştirdi.^6,7

Otuz yılı aşkın süre sonra tasarım artık eskimeye başladı. Donanma, Goshawk'ı (T-45) resmen değiştirmek üzere UJTS (Undergraduate Jet Training System) adlı bir yarışma başlattı. Yetkililer, gövde, Rolls-Royce motoru ve uçak sistemlerindeki artan eskime nedeniyle 2030 yılına kadar uçak kullanılabilirliğinin azalacağını belirtiyor.⁸ Sözleşmenin 2027'de imzalanması, ilk teslimatların ise 2032'de yapılması hedefleniyor. Bu da T-45'in halefi seçilse bile 2030'ların ortalarına kadar deniz havacılarını eğitmeye devam edeceği anlamına geliyor.^8,9

Donanımlı Gövde: Hawk Mk 60'tan Gemi Eğitim Uçağına

Karada kullanılan Hawk'ı güvertede kalkış yapabilen bir uçak haline getirmek, kokpitin arkasındaki neredeyse tüm yapısal elemanları etkiledi. Mühendisler, yeni çift tekerlekli burun takımı, bir katapult çekme çubuğu ve geliştirilmiş yönlendirme sistemi için daha derin bir ön gövde taktı, tek ventral hava frenini, arka gövde yanlarındaki çift yan perforasyonlu hava frenleri (SMURFS olarak adlandırılan, Side-Mounted Upper Rear Fuselage Strakes) ile değiştirdi ve düşük yaklaşma hızlarında gemi inişlerinin gerektirdiği stabilite için kuyruk kanadını altı inç uzattı.^7,10 Ana takoz, yaklaşık 4,3 metre/saniye düşüş hızlarını absorbe edebilecek daha uzun bir strokla yeniden tasarlandı; bu, pistteki inişten çok daha zordur ve tüm gövde ile motor montaj yapısı, katapult atışları ve tuzak inişlerinin tekrarlanan şoklarına dayanacak şekilde, çok yıllık hizmet ömrü boyunca güçlendirildi.⁷

Hiçbir şey bedava değildi. Yaklaşık 4.262 kg boş ağırlıkta ve maksimum kalkış ağırlığında 6.123 kg’a kadar ulaşan Goshawk, temel aldığı ihraç Hawk’tan ölçülebilir şekilde daha ağırdır; bu, eklenen yapısal unsurların doğrudan bir bedelidir.¹¹ Genel boyutlar ana tasarıma yakın kaldı: uzunluk 12 metrenin biraz altında, kanat açıklığı 9,39 m ve yükseklik yaklaşık 4,1 m olup, programın İngiliz tarafında düşük hızlı manevra kabiliyetini artırmak için kare uçlu kanat uçları ve hücum kenarı slatları eklendi.^7,11 Sonuç olarak, 8.000 feet irtifada 543 knot (yaklaşık 1.006 km/sa) hıza ulaşabilen uçak, 42.500 feet (12.954 m) servis tavanına ve deniz seviyesinde yaklaşık 8.000 feet/dakika sürekli tırmanma oranına sahiptir; bu rakamlar, bir saldırı-avcı adayı olan Goshawk’un F/A-18’a dokunmadan önce hissetmesi gereken performans değerleridir.^11,12

Rolls-Royce Turbomeca F405 Adour ve İki Okyanuslu Motor

Uçak, Rolls-Royce Turbomeca F405-RR-401 turbofanı tarafından tahrik edilmektedir; bu motor, Hawk ailesinde kullanılan Adour Mk 861’in ABD Donanması tarafından verilen adıdır. Motor, 1960’lardaki SEPECAT Jaguar programına dayanmakta olup, bu program Rolls-Royce (İngiltere, Bristol) ve Turbomeca (Fransa) arasında ortak bir girişimdi. Goshawk’a entegre edildiğindeyse, dünya genelindeki Jaguar ve Hawk’larda milyonlarca uçuş saati biriktirmiş, dayanıklılığıyla ün salmıştı — bu da onu yeni bir eğitim uçağı için düşük riskli bir seçim haline getirmişti.¹³ Motorun itiş gücü genellikle iki şekilde ifade edilir: nominal olarak yaklaşık 5.845 lbf (26,0 kN) ve uçuş onaylı, azami performansı sınırlandırılmış 5.527 lbf (24,6 kN) olarak; bu ikinci değer, Donanma’nın motor ömrü ve güvenilirliği için ayırdığı marjı yansıtmaktadır.¹¹ 1990’ların ortalarında Rolls-Royce’un yeni satın aldığı Allison Engine Company aracılığıyla ABD’de Adour motorunu üretme girişimi 1997’de başarısız olunca, güç ünitesi tüm hizmet ömrü boyunca gerçek anlamda transatlantik bir ürün olarak kalmış, yerli sanayiden ziyade İngiltere ve Fransa’dan tedarik edilmiştir.⁷

Bu güvenilirlik siciline rağmen Adour motoru modern destek sorunlarından muaf kalamadı. Ekim 2022'de denetçiler rutin uçuş öncesi kontroller sırasında düşük basınç kompresör kanadı arızası tespit ettikten sonra tüm T-45 filosu iki hafta boyunca uçuşlara yasaklandı; bu, uçağın daha sonraki hizmet dönemini karakterize eden motor kaynaklı duraklamalardan sadece biriydi.¹⁴ Rolls-Royce, Donanmaya Adour motorunu yalnızca 2035 yılına kadar destekleyeceğini bildirdi; bu süre sınırı artık UJTS motorunun yerini alacağı planlanan takvimle örtüşüyor.¹⁵

Dijital Dönüşüm: T-45A ve "Cockpit 21" Yenilemesi

İlk teslim edilen 83 uçak, T-45A olarak adlandırılan model, 1970'lerin Hawk eğitim uçaklarından felsefe olarak temelde değişmeyen analog enstrüman paneline sahipti.¹⁶ Aralık 1997'den itibaren Boeing, her koltukta iki çok fonksiyonlu ekran, bir baş-up ekran ve atalet navigasyon sistemiyle donatılmış dijital "Cockpit 21" sistemine sahip yeni üretim T-45C varyantını teslim etmeye başladı; bu sistem, öğrencilerin terk ettikleri uçaktaki göstergelerden ziyade karşılaşacakları ön cephe F/A-18 ve F-35 kokpitlerindeki ekranları andıracak şekilde tasarlanmıştı.^16,17 2003 yılından itibaren Donanma, hayatta kalan tüm T-45A'ları aynı Cockpit 21 standardına göre yeniden kablolayarak Required Avionics Modernization Program'ı yürüttü; böylece günümüzde operasyonel filo, gövde yapıları iki on yılı kapsayan üretim dönemine yayılmış olsa da aviyonik olarak tek tip hale geldi.⁷

Donanma'nın orta ve ileri seviye jet eğitim uçağı ihtiyacını karşılamak için başlattığı arayış 1970'lerin ortalarında başladı ve 1978'de VTX-TS programı olarak resmen hayata geçirildi; programın amacı T-2 Buckeye ve TA-4J Skyhawk'ları tek bir tasarımla hizmetten kaldırmaktı.⁶ British Aerospace ve McDonnell Douglas'ı bir araya getiren İngiliz-Amerikan ekibi, BAe'nin Hawk Mk 60 modelini donanma standartlarına uyarlamayı önerdi ve Dassault/Dornier Alpha Jet teklifi ile Lockheed'in kendi sunduğu tasarımla yarıştı; Hawk türevi 18 Kasım 1981'de kazanan ilan edildi ve Eylül 1982'de tam ölçekli geliştirme sözleşmesi imzalandı.^6,7

Prototip ilk uçuşunu 16 Nisan 1988'de gerçekleştirdi ve kapsamlı bir test ile uçak gemisi uygunluk programının ardından bu tip 1991 yılında Goshawk adıyla filo hizmetine girdi.^6,18 Üretim Kasım 2009'a kadar sürdü; bu noktaya gelindiğinde T-45A ve T-45C standartları arasında dağıtılan iki prototip ve 219 seri üretim uçağı dahil 221 uçak banttan inmişti; 200. uçağın törenli teslimatı 16 Mart 2007'de gerçekleştirilmişti.^3,19 Donanma ayrıca Ekim 1996'da bir T-45A test uçağı üzerinde alternatif bir International Turbine Engine Company F124 motoruyla kısa süreli uçuş testleri gerçekleştirdi; Adour bağımlılığını azaltma yönelik bu girişim sonuç vermedi.⁷

Uçağın kariyerindeki en yıkıcı olay Nisan 2017'de başladı; o dönemde Donanma Hava Üsleri Kingsville, Meridian ve Pensacola'daki 100'den fazla T-45C eğitim uçağı pilotu, Cobham GGU-7 On-Board Oxygen Generation System (OBOGS) sistemine bağladıkları ani artan hipoksi benzeri fizyolojik olaylar nedeniyle uçuşları reddetti.²¹ Yalnızca 7 Nisan'da 94 uçuş iptal edildi. Donanma ilk olarak üç günlük bir güvenlik duraklaması emri verdi, ardından bunu belirsiz bir süreye uzattı ve nihayetinde geçici bir uzlaşmaya vardı: OBOGS'in gerekmediği 10.000 feet'in altındaki uçuşlara devam edilirken, eğitmenler bu irtifanın üzerindeki görevleri gerçekleştirdi.^21,22 Ağustos 2017'ye gelindiğinde, filo yeni oksijen sistemi sensörleri ve revize edilmiş bir su ayırıcısı aldıktan sonra kısıtlamalar kaldırıldı; Cobham ayrıca tüm filosu için yükseltilmiş GGU-25 jeneratörünü de entegre etti. Pentagon genelindeki bir inceleme, aynı dönemde F/A-18, T-6, F-22 ve F-35 ile birlikte T-45'in de açıklanamayan fizyolojik olaylarla mücadele ettiğini ortaya koydu.^23,24

Kaza, salgın düzeyinde olmasa da, programın sürekli bir özelliği haline geldi. Mayıs 2026 itibarıyla yaklaşık 34 Goshawk, toplam üretimin yaklaşık %15'i, 1991 yılından bu yana imha edilmişti; bu oran neredeyse yılda bir uçak kaybına denk geliyor ve en az yedi ölümle sonuçlandı.^18,20

Kuş çarpmaları, beş kişinin yaralandığı ve üç evin hasar gördüğü 2021'deki Lake Worth, Teksas mahallesine düşen bir kazaya ve NAS Kingsville yakınındaki 2022 kazasına neden oldu; sonuncusunda tek eğitmen güvenle fırlatıldı. Araştırmacılar ayrıca Mart 2021'deki bir kaybı mekanik hidrolik arızaya ve Ekim 2017'deki Tennessee, Tellico Plains yakınındaki ölümcül kazayı eğitmen ve öğrencinin agresif manevralarına bağladı.^18,20,25

En son kayıp ise Mayıs 2026'nın sonlarında meydana geldi; bir T-45C, Mississippi, Naval Air Station Meridian yakınlarında düştü. Uçaktaki her iki havacı da kurtuldu ve kanat, araştırmacıların olay üzerinde çalışması sırasında bazı eğitim uçuşlarını durdurdu.²⁶

Tedarik tarafında artık resmen emeklilik süreci başladı. Donanma, 2026 Mart'ında Lisansüstü Jet Eğitim Sistemi için nihai Teklif İsteğini yayınladı; 216 uçaklık bir sipariş hedefleniyor, sözleşmenin 2027'de imzalanması ve ilk teslimatların 2032'de yapılması planlanıyor.^8,9

Alan keskin bir şekilde daraldı: Lockheed Martin, gerekli ABD içeriği seviyeleri nedeniyle 2026'nın başlarında TF-50N teklifini geri çekti ve Boeing, Donanma'nın gereksinimlerine uymadığı gerekçesiyle T-7A Red Hawk'ı sunmaktan vazgeçti. Geriye sadece Sierra Nevada Corporation'ın (Northrop Grumman ve General Atomics ile birlikte) temiz sayfa tasarımı Freedom Trainer ve Textron/Leonardo M-346N ikilisi kaldı.^27,28,29

Dikkat çekici bir şekilde, yeni gereksinimler, yerini alacak uçağın tam bir uçak gemisi inişi gerçekleştirme zorunluluğunu kaldırıyor; sadece dalıştan vazgeçme yaklaşımını tamamlaması yeterli olacak. Bu durum, öğrencilerin ilk gerçek uçak gemisi inişini Filo Değiştirme Filosu aşamasına taşıyan müfredat değişikliğini resmileştiriyor.⁵

Goshawk'un herhangi bir savaş kaydı yoktur ve zaten böyle bir rol için tasarlanmamıştır. Uçak yalnızca ABD Donanması eğitim komutanlıklarında, Meridian, Kingsville ve Pensacola'daki Eğitim Hava Kanatları Bir, İki ve Altı'nda ve ayrıca Patuxent River'da küçük bir test birliğinde uçtu. Hiçbir yabancı hava kuvvetine ihraç edilmedi ve ABD tarafından operasyonel olarak kullanılmadı.¹⁸ Bu durum, onun yerini aldığı bir uçaktan farklı bir kategoride yer almasını sağlıyor: Vietnam üzerinde saldırıları yönlendiren Hava Kuvvetleri Kontrolörleri olarak modifiye edilen Deniz Piyade Kolordusu TA-4J Skyhawk'ları, halefi eğitim uçağının üstlenmesi istenmeyen bir savaş rolünde görev yaptı.³⁰

T-45’in sunduğu şey, gerçek savaş deneyiminin bir adım ötesinde şekillendirilmiş bir prova alanıdır. Bu uçağın eğitmen pilotlarının birçoğu, Irak, Afganistan, Libya ve Suriye üzerinde sorti yapan saldırı-avcı filolarının gazileridir ve gemiye iniş sertifikası müfredatı, durdurucu kancalı inişler ile gerçek uçuş güvertesine yapılan dokun-ve-çek yaklaşımları, tam da bu eğitmenlerin bir savaş hava kanadında ilk kez yardımsız bir gemi inişinin nasıl olduğunu bildikleri için özel olarak mevcuttur. Haziran 2026’nın sonlarında, E-2 Hawkeye topluluğuna gidecek 15 öğrenci deniz havacısı da dahil olmak üzere 24 öğrenci deniz havacısı, yedi uluslararası askeri öğrenci ve iki saldırı pilotu, USS Dwight D. Eisenhower gemisinde dört günlük tek bir görevde 428 durdurucu kancalı iniş ve 143 dokun-ve-çek gerçekleştirdi; bu, pilotlar gerçek bir gemi hava kanadına ulaşmadan önce müfredatın oluşturulmak üzere tasarlandığı yüksek tempolu bir operasyondu.

O kohorttaki uluslararası öğrencilerden bazıları, kendi ülkelerinin hava kuvvetlerinde savaş sorti uçuşları yapmaya devam edenler için, T-45 ABD gemisine iniş yapabilecekleri tek uçaktır.³¹

Temel T-45A, Hawk soyundan miras kalan analog kokpit ile 1991'de hizmete girdi; Boeing gelişmiş standarda geçmeden önce 83 adet üretildi.¹⁶ Önerilen T-45B, kara tabanlı bir Hawk olup Donanma'ya özgü bir kokpite sahip ama taşıyıcı ekipmanı bulunmuyordu; 1984'te incelendi ancak mevcut T-2 ve TA-4 filolarına daha ucuz ara çözümler uygulanması tercih edilerek, ikinci, denizleşmemiş bir türev yerine bu seçenek bırakıldı.⁷

Aralık 1997'den itibaren T-45C, yukarıda açıklanan "Cockpit 21" dijital paketini tanıttı ve yeni üretimin standartı haline geldi; 2003'ten itibaren Gerekli Aviyonik Modernizasyon Programı, kalan tüm T-45A'ları aynı konfigürasyona retrofitleyerek, T-45A unvanının bugün uçakta bulunan herhangi bir uçağı tanımlamadığını ortaya koydu.^7,16 2008'den itibaren teslim edilen 19 T-45C'lik özel bir parti, Boeing F/A-18E/F'nin APG-73 radarı simüle eden bir Sanal Görev Eğitim Sistemi ekledi; bu sayede Pensacola'daki öğrenci Donanma Uçuş Görevlileri, hava-yer ve hava-hava radar kullanımını, gövdenin kendisinin bu işlevi yerine getirecek donanıma sahip olmadığı bir ortamda alıştırabiliyor.⁷ Daha ileri bir yükseltme, gayri resmi olarak T-45D olarak adlandırılan ve üretim iyileştirmeleri ile kask monteli ekran eklemeyi amaçladığı bildirilen, incelendi ancak hiç fonlandırılmadı ve inşa edilmedi.⁷

Amerika Birleşik Devletleri Donanması, Goshawk'ın tek operatörüdür ve her zaman böyle olmuştur. Donanma ve Deniz Piyade Birliği öğrenci deniz pilotlarını, Donanma Hava Eğitim Komutanlığı komuta yapısı aracılığıyla ABD Sahil Güvenliği ve müttefik uluslararası askeri öğrencileri de eğitir; bu eğitimler Mississippi'deki NAS Meridian'da Training Air Wing One, Teksas'taki NAS Kingsville'da Training Air Wing Two ve Florida'daki NAS Pensacola'da Training Air Wing Six arasında dağıtılmıştır; ayrıca Maryland'deki Patuxent River'da birkaç test uçağı bulunmaktadır.^18,32

Bu tek operatörlü durum, çaba gösterilmemesinden kaynaklanmıyor. Boeing ve McDonnell Douglas, T-45'i yurt dışına defalarca sundu ancak hiçbir zaman anlaşma sağlayamadı: 1990'ların ortasında Royal Australian Air Force ihtiyacı için Rockwell ile ortaklık kurdu, 2000'lerin başında İsrail'e sundu, 2006 yılında Beechcraft T-6A Texan II ile birlikte Yunanistan'a pazarladı ve 2007 yılında Hint Donanması ile görüştü.⁷ Hiçbiri siparişe dönüştürülemedi, kısmen çünkü uçak gemisi operasyonlarına uygun versiyonunun maliyeti, yalnızca büyük sabit kanatlı uçak gemileri işleten bir donanma için anlamlıydı; bu kısa listenin zaten kendi eğitim uçakları vardı veya hiçbir eşdeğer uçuş güvertesi gereksinimi yoktu.

En öğretici karşılaştırma, gövdeye yerleştirilen olandır: Uyarlandığı kara tabanlı BAE Systems Hawk T1 ile T-45C'nin karşılaştırılması. İkisi de aynı temel kanada, kuyruğa ve Adour ailesi motora sahiptir, ancak benzerlik gerçek bir performans farkını gizlemektedir. Donanma güçlendirmesiyle yükümlü olmayan Hawk T1, yaklaşık 3.647 kg boş ağırlığıyla daha hafiftir, 1.028 km/h civarında hafifçe daha yüksek bir üst hıza ulaşır ve Goshawk'ın asla donatılmadığı bir hafif saldırı görevi için beş silah istasyonunda silah taşıyabilir.³³ Goshawk, bu marjı, bir uçak gemisi yaklaşımını atlatmak için gereken çift tekerlekli mancınık burun takımı, güçlendirilmiş uzun stroklu ana takım, yakalama kancası ve SMURFS hava frenleri karşılığında feda eder; bu yapı birkaç yüz kilogram ekler ve değiştirilmemiş kuzenine kıyasla tepe hızını ve tırmanışı hafifçe düşürür.^7,33 Bir Kraliyet Hava Kuvvetleri Hawk öğrencisi ve bir ABD Donanması Goshawk öğrencisi, bir uçak gemisine yaklaşık dönüşüne kadar neredeyse aynı şekilde benzer kullanım ve kokpit iş yükü deneyimler; burada Goshawk'ın varoluşunun tüm nedeni devreye girer.

İkinci, daha net karşılaştırma, onun yerini almayan uçakla yapılır. Hava Kuvvetleri'nin Boeing-Saab T-7A Red Hawk'ı, gerçekten modern bir dijital kokpit, gömülü simülasyon ve Goshawk'ın eşleşemeyeceği süpersonik performansla aynı temel görevi hedefler.³⁴ Yine de Boeing, Donanmanın gereksinimlerini karşılamadığına karar vererek, T-7A'yı UJTS için hiç teklif etmeyi seçti; bu, uçak gemisine uygun kullanımın, süpersonik ve kara için optimize edilmiş bir tasarımın asla etrafında inşa edilmediği yapısal özellikler gerektirdiğinin sessiz bir itirafıdır.²⁸ T-45'in gerçek halefleri olan Sierra Nevada'nın sıfırdan tasarladığı Freedom Trainer ve bir Textron/Leonardo M-346N türevi, ikisi de uçak gemisi yaklaşım kullanımını göz önünde bulundurarak baştan tasarlanmak veya uyarlanmak zorundaydı; bu kısıtlama, ilk başta bir ihraç Hawk'ını bir Goshawk'a dönüştüren aynı kısıtlamaydı.^27,29

T-45 Goshawk'ın özellikleri nelerdir? T-45C, yaklaşık 12 m uzunluğunda, 9,39 m kanat açıklığına sahip, tandem iki koltuklu bir jet eğitim uçağıdır; maksimum kalkış ağırlığı 6.123 kg civarındadır, azami hızı yaklaşık 543 knot (1.006 km/h), hizmet tavanı 42.500 ft ve tek bir Rolls-Royce Turbomeca F405-RR-401 turbofan motora sahiptir.^11,12

Kaç adet T-45 Goshawk üretildi? Boeing ve BAE Systems, 1988'deki ilk uçuş ile Kasım 2009'daki son teslimat arasında 221 uçak, iki prototip ve 219 seri üretim gövdesi üretti.^3,19

T-45 Goshawk hala hizmette mi? Evet. 2026 itibarıyla ABD Donanması'nın tek uçak gemisi yeterlilik jet eğitim uçağı olmaya devam etmektedir, ancak Donanma 2027'de sözleşme ödülü ve 2032'de ilk teslimatları hedefleyen resmi bir değiştirme yarışması (UJTS) başlattı ve Goshawk'ın geçiş sırasında 2030'ların ortasına kadar uçmaya devam etmesi bekleniyor.^8,9

T-45 Goshawk'un yerini ne alıyor? Lockheed Martin ve Boeing'in各自的 tekliflerini geri çekmesinin ardından, 2026 ortası itibarıyla adaylar ikiye indi: Sierra Nevada Corporation'un sıfırdan tasarlanan Freedom Trainer eğitim uçağı ve bir Textron/Leonardo M-346N.^27,28,29

T-45 Goshawk, BAE Hawk'tan nasıl farklıdır? Goshawk, Hawk'ın daha ağır ve yapısal olarak güçlendirilmiş bir versiyonudur; mancınık kalkışına uygun çift tekerlekli burun iniş takımı, yakalama kancası, yeniden tasarlanmış ana iniş takımı ve yana monte edilmiş hava frenlerine sahiptir. Standart kara tabanlı Hawk'ın dayanması için asla inşa edilmediği uçak gemisi kalkışları ve inişleri için gerekli olan bu değişikliklerdir.^7,33

Donanma eğitmenleri 2017'de T-45 uçmayı neden reddetti? 100'den fazla eğitmen pilot, uçağın OBOGS oksijen üretim sistemine bağladıkları hipoksi benzeri fizyolojik olaylardaki artış nedeniyle 2017 Nisan'ından itibaren uçmayı reddetti; bu durum filo genelinde güvenlik durdurmasına, geçici irtifa kısıtlamalarına ve nihai bir donanım düzeltmesine yol açtı.^21,22